Zarządzanie nieruchomościami polega na podejmowaniu przez specjalistę zwanego zarządcą nieruchomości wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkich czynności zmierzających do utrzymywania nieruchomości w stanie nie pogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem, jak również do uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość.
Grupa zawodowa zarządców pojawiła się w Polsce ponad 100 lat temu, głównie za sprawą potrzeb zamożnych obywateli posiadających wielkoobszarowe gospodarstwa rolne oraz domy czynszowe i zakłady przemysłowe. Ówcześni zarządcy wykonywali jednak raczej mało skomplikowane czynności, sprowadzające się w zasadzie do bieżącego administrowania zasobami swego mocodawcy. Stosunkowo silną grupę stanowili natomiast dozorcy nieruchomości - w Polsce międzywojennej zrzeszali się oni w bardzo silnych związkach zawodowych, prowadzili wzajemne kasy zapomogowo - pożyczkowe, wydawali także wiele pism branżowych.
Po wojnie sytuacja zawodowa zarządców uległa zasadniczej zmianie: wraz z umniejszaniem roli własności prywatnej i rozwojem gospodarki uspołecznionej zarządzanie nieruchomościami przybrało wyłącznie postać wykonawczą, ograniczoną do prostego administrowania zasobami - głównie państwowymi, a od lat 70. ubiegłego wieku także zasobami spółdzielczymi. Pozycja zawodowa zarządców nieruchomości nie była w zasadzie uregulowana, a istniejące regulacje prawne miały charakter fragmentaryczny i odnosiły się np. do zakresu czynności dozorców domów lub do poszczególnych obowiązków zarządców i administratorów budynków.
Wraz z rozwojem rynku nieruchomości zarządzanie nieruchomościami przeżywa obecnie swój
renesans i jest jedną z najbardziej perspektywicznych specjalności oferowanych w Wyższej Szkole Gospodarowania Nieruchomościami. Jest to jednak specjalność wymagająca pewnych zdolności analitycznych i obliczeniowych, ponieważ nauka kończy się samodzielnym przygotowaniem przez studenta tzw. planu zarządzania wybraną nieruchomością.
